ประวัติของฉัน

      ฉันมีชื่อ ที่จะบอกตรงนี้ก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไม คิดว่าถ้าไม่บอกคงจะดูลึกลับกว่า ชื่อของฉัน เป็นชื่อที่แม่ตั้งให้ มีความหมายว่า ผู้ค้ำจุน เพราะตอนฉันอยู่ในท้องฉันได้ช่วยแม่ให้รอดพ้นจากอุบัติเหตุมา ฉันเชื่อเรื่อง เดอะซีเคล็ท ฉันคิดว่า การที่มีคนเรียกชื่อฉันซ้ำๆ ทำให้ฉันกลายเป็นคนแบบนั้น ฉันเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองเป็นผู้ค้ำจุน จริงๆด้วย(ไม่น่าเชื่อ!!)

ตอนเด็กๆ ฉันมักรู้สึกไปเองว่าตัวเองเกี่ยวข้องกับเลข2นัก ถึงขั้นจดใส่กระดาษว่า เกิดวันที่2เดือน2 วันอังคาร ถ้าเราไปเรียนเราต้องนับว่าอังคารเป็นวันที่2 โอเค เป็นลูกคนที่2ด้วย บ้านเลขที่22อีก แถมอยู่ ป.1/2กับป.6/2 อีก อาจจะดูว่าไร้สาระ แต่ถึงตอนนี้ ฉันเติบโตขึ้นมาจากวันนั้นอีก10ปี ฉันก็ยังบ้ากับความมหัศจรรย์นี้อยู่ แม้จะไม่มีผลอะไรต่อชีวิตก็ตาม

ฉันมักได้อยู่ห้องเรียนเก่งเสมอ ฉันเคยสอบได้อันดับต้นๆของห้องเรียนเก่งพวกนั้น บ่อยครั้งที่คะแนนวิชาภาษาอังกฤษดีเกินคาด(หลายครั้งจริงๆ) ฉันไม่ได้ถูกคาดหวังมากนัก แม้ว่าแม่จะให้เรียนพิเศษทุกเย็น แต่แม่ก็ไม่เคยว่าสักครั้ง เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันสอบได้คะแนนไม่ดี และนั่นเป็นข้อดีของแม่

ฉันอยู่ห้องเด็กเรียนเก่งมาตลอดตั้งแต่ป.2-ป.5 แล้วพอถึงป.6 ฉันก็พลัดหลงไปใน ห้องเด็กคละ ห้องๆนั้นอาจจะเปลี่ยนฉันให้เป็นคนนี้ก็ได้ ฉันเรียนรู้ เรื่องราวต่างๆ ความสัมพันธ์จากเพื่อนใหม่ๆ ที่อยู่เหนือกองหนังสือเรียน ความดิบเถื่อนแบบน่ารักๆของเด็กประถม การก่อขบถ

แค่ปีเดียวแต่เราสามารถร้องไห้ได้มากมายเมื่อถึงวันลา

สิ่งสำคัญของชีวิตฉันคือ การถ่ายรูป ครอบครัว และปากช่อง

3สิ่งนี้คือ การเยียวยา กำลังใจ และเป็นชีวิต

วันนึงที่ฉันลองเข้าไปอัดรูปขาวดำในห้องอัด ฉันรู้สึกว่า มีสิ่งเชื่อมโยงระหว่างฉันกับมัน มันเป็นความสบายใจ ลึกซึ้ง อธิบายไม่ถูก ชาติที่แล้วเราอาจจะรักกันมาก่อน

ฉันเคยเขียนไว้ในไดอารี่ว่า ฉันชอบการถ่ายภาพมาก ชอบโดยไม่มีสิ่งใดเจือปนในนั้น วันนึงข้างหน้า ฉันจะยังรู้สึกแบบนี้อยู่รึป่าว จนถึงตอนนี้ ผ่านมาสักราวๆ4-5ปี วันนี้ฉันยังตอบได้ว่า ยังรู้สึกเหมือนเดิม และดีใจจังที่วันนั้นเขียนคำถามนั้นขึ้นมา

เหมือนได้คุยกับตัวเองในอดีต

ฉันอาจจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมาก โดยเฉพาะความคิด

ยิ่งโต ความคิดยิ่งเปลี่ยนยาก มีแค่เรื่องภายนอกเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ซึ่งเราโดนกระทบกระเทือนก็จริงแต่ตัวเราไม่ได้เปลี่ยนเลย

อดีตช่วงต้นชีวิตเท่านั้น ที่หล่อหลอมให้เรามีตัวตนขึ้นมา

ตัวตนที่เป็นของจริง

ถึงตอนนี้ฉันก็ยังเป็นผู้ค้ำจุน(ของชาวโลกผู้เป็นทุกข์ชั่วคราวทั้งหลาย) ยังชื่นชมในความสัมพันธ์ แล้วก็ยังคงขบถ(และสบถ) เป็นบางที : )

ในอนาคตข้างหน้าเธอยังจะเป็นแบบนี้อยู่มั้ย?