ประเด็น:คนที่มองไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ใกล้ มักจะเสียใจภายหลัง เมื่อสูญเสียสิ่งนั้นไป

 

 

Plot:ปูน นักศึกษาซึ่งมีชีวิตที่อ้างว้างโดดเดี่ยว ได้มาพบกับวี นักดนตรีข้างทาง เพลงของวีทำให้ปูนรู้สึกอบอุ่น ปูนจึงรู้สึกดีต่อวี ปูนพยายามพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างปูนและวี แต่วีกลับละเลยความสัมพันธ์นั้นเพราะวีมัวแต่ยึดติดกับอดีต วันนึงวีตัดสินใจเลิกเล่นดนตรี ซึ่งนั่นจะทำให้วีกับปูนไม่ได้พบกันอีก ปูนยังไปรอเพื่อจะพบวี แต่วีก็ไม่มา จนวันนึงที่วีคิดถึงปูน และกลับไปเล่นดนตรีที่เดิมเผื่อว่าจะพบกับปูน ปูนก็ไม่อยู่อีกแล้ว เขาจึงเพิ่งรู้สึกได้ว่า ปูนสำคัญต่อเขา

 

 

 

 

 

คำวิจารณ์จากครู:

  นักดนตรีข้างทางคือวณิพก วณิพกจะเป็นพระเอกของเธอเหรอ จะดีเหรอนักดนตรีข้างทางมันไม่เท่ ไม่โรแมนติก แล้วคนเดินผ่านไปมาจะมีใครชวนวณิพกคุยมั้ยในชีวิตจริง นางเอกใจแตกเหรอ มันดูเบา และเป็นไปไม่ได้นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนูฟังครูนะคะ หนูก็กลับมาคิดว่า นักดนตรีข้างทาง อาจจะเป็นพระเอกไม่ได้จริงๆ 

แล้วพอครูไปเรียนต่อเมืองนอก หนังเรื่องนี้ก็เข้าค่ะครู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนูไม่รู้ ว่าครูจะได้ดูไหม?